Arkadaşınızın sevgilisini başka biriyle yakalasanız ne yapardınız?

Sevgililik bazen iki insanı kendinden alıp götüren, çevresine, ailesine, arkadaşlarına hatta kendine karşı bile yabancılaştıran değişik bir ilişki tanıma girebiliyor. İnsanlar nedeni bilinmediğini düşündüğüm bir sebepten mantıklarını kaybetmişçesine her şeylerini sevgililerine adıyor ve dış dünyaya kendini kapatabiliyorlar. Böyle durumlarda çevrelerindeki normal insanların da dengelerini ve değerlerini alt üst edebiliyorlar haliyle. Daha iyi oturması için hadi biraz canlandıralım.  Tüm vaktinizi açık hava bir alışveriş merkezinde geçirdiğiniz güzel güneşli bir günde, tatlı ufak bir telaşın içindesiniz, tam o sırada gözünüze çok da yakın mesafede olmayan birisi çarptı. Yakın bir arkadaşınızın sevgilisi, ancak o da ne! Yanındaki fazla samimi olan kişi sizin arkadaşınız değil de bir başkası. Olduğunuz yerde kalakaldınız, şaşkınlığınızı gizleyemiyorsunuz ancak onlar sizi farketmiyorlar bile. Tam o anda ne yapabilecekleriniz aklınızdan hızlıca film şeridi gibi geçiyor. Arkadaşınızı arayıp hemen oraya çağırsanız belki de sizin yanlış anlamanız yüzünden bir ilişki sonlanacak, ancak hiç de yanılıyormuşsunuz gibi durmuyor. Saklamayı, hiç karışmamayı düşündünüz, kendinizi arkadaşınızın yerine koydunuz... Ne yapsanız bir türlü doğru karar veremiyorsunuz. Aynısı sizin başınıza gelse mutlaka bilmek isterdiniz ancak arkadaşınız ne tepki verir ondan da çok emin değilsiniz. Sizin söylediklerinize inanmayıp üstüne bir de haksız duruma düşmek de var. Malum ruh hali:sevgililik. Siz olsanız tüm riskleri göze alıp söyler miydiniz yoksa riske atmayıp gözlerinizi kapatıp hayatı akışına mı bırakırsınız?

ODTÜ de Şenlikler - tür:korku,dram,gerilim imdb:7,3

Beni hep bu güzel havalar mahvetti diyenlerden misiniz yoksa gençliğim ders çalışırken geçip gitti diyenlerden mi? Bazı şeylerin dengesini kurmak zordur. Birini yakalayayım derken diğeri saniyeler içinde elimizden kayıp gidebilir . Hayat kendi akışında bile zor değilmiş gibi bir de engeller çıkıveriyor karşınıza, sonra çıkış yolunu ara ki bulasın. Böyle durumlarda doğru olan mantıklı olan elbette kişiden kişiye değişir. İçimde dert olarak kalan bu konuyu bir örnekle daha da açmak istiyorum sizlere. Dağın başında diye tabir edilebilecek hem ulaşım hem de sosyal alandan yetersizlikler içinde akademik yönden de olabildiğince zor bir üniversite düşünün. Her üniversite gibi bizimkinde de geleneksel bahar şenlikleri kutlanıyor, ancak maddi imkansızlıklar gibi küçük bir fark yüzünden kendi imkanlarımızla yetinmek zorunda kalıyoruz. Neyse ki her ortamda eğlenmeyi başarabilen insanlarız. Şimdi her şey olabilir insanlık hali denilebilecek kadar normalleştirilebilir peki tam da bu kısıtlı imkanlarda yaşamaya çalışan yirmilerinin başındaki gençlere aynı kampusta yaşayan hocalarımızın gözleri körmüş gibi baba sınavları dayatmalarına kaç puan? Her ODTÜ lü gündüz çalışır gece eğlenir gibi bir genelleme vardır bunu kabul ediyoruz ancak bu normal hafta sonları için geçerli. Zaten eğlenceye aç insanlara sabahlara kadar eğlenme fırsatı çıkmışken neden? Hadi çok çalışkanız çalışmaya ihtiyacımız yok diyelim, peki bu ODTÜ lü yavrumuz sabah 6da eve dönüp 9daki sınava nasıl yetişsin, nasıl başarılı olsun? Zaten çalıştığımız her sınavdan geçmek gibi bir garantimiz de yok. Öyleyse siz olsanız hocalara saygılarınızı iletip seneye yine bekleriz mi dersiniz yoksa en güzel yirmililerinizden bir yıla daha şenliksiz bir çentik atmayı mı tercih ederdiniz? Seçim sizin :)

Aşk mı Para mı?

Parayla saadet olur mu hiç? Olur tabi efendim. Tatile gidersiniz mutlu olursunuz, alışveriş yaparsınız mutlu olursunuz, hediye alırsınız mutlu olursunuz. Zaten hayat bir zincir olsa biz her halkayı daha çok kazandığımız bir hayatımız olsun diye atmıyor muyduk? Düşünürseniz aşkımızı bile çoğu zaman parayla kazanmıyor muyuz? Aman gönlü hoş olsun, güzel yerlere gidilsin, hediyeler, kutlamalar, şımartmalar, küçük minik sürprizler derken bir anda para imha makinesine döndü sevdiceğiniz. Peki tüm bunları yaparken sevdiğiniz biri yoksa yanınızda gerçekten de keyfi çıkar mı? Sizi koşulsuz seven, gözünden sakınan , gözü görmediğinde günü geçmeyen biri. Her sabah gelen günaydın mesajları, her gece yatmadan iyi geceler diyen biri... Sanıyor musunuz paranız olmasa o mesajlar gelip gidebilecek? Bir kere kontör yok! Kalpsiz olduğumu düşünebilirsiniz ama değilim, gerçekten. Sadece olaylara birazcık mantıksal yönden bakıyorum. Mantık her zaman acımasızdır ama asla yalan söylemez. Aşkın yerini hiç bir şey tutmaz derler peki ya paranın? Aç kalsanız sevgilinizi kuru fasulyenin suyuna daldırıp yiyebilir misiniz? Ancak tok karnına paralarınıza sarılıp uyumanın verdiği huzur sevgilinizle olan uykunuza kıyaslanabilir mi? Kısacası aşksız hayat, parasız da aşk olmuyor gibi. Peki birini seçmeniz gerekseydi siz hangisini seçerdiniz?

Yoksa siz de affettirilemeyenleri affedenlerden misiniz?

Affetmek.. Aptallık mıdır yoksa yüce gönüllülük mü? Kimleri, neleri affedebilir insan? Gözünüzün içine baka baka yalan söylemiş sizi üzmüş hayal kırıklığına uğratmış insanları bir kelimeyle tekrar temize çekebilir misiniz? Yalanın büyüğü küçüğü olur mu? Affetmenin sınırı var mıdır sahiden?

Aldatan tekrar aldatır derler ya hep affeden neden tekrar affetmesin o zaman?

Laf aramızda, üniversiteye gelene kadar affedilmesi gereken olaylara şahit olmamıştım hiç. Burada yaşımızın gereği mi yoksa farklı yaşam tarzlarından mı kaynaklanıyor bilmiyorum ama ilişkiler içinde mümkün olduğunca karmaşaya seyirci oldum; hatta bir kısmının da içinde bulundum. Üzerinden kaç yıl geçmiş olsa da bulunduğum durumlara ve karşısında vermiş olduğum tepkilere de hala anlam veremiyorum açıkçası. Normalde iyi analiz yaptığıma inanır her duruma bir çözüm üretirdim ve çoğu zaman da keskin,net ve göreceli olarak acımasız kararlar alırdım çünkü mantıklı olan neyse yapılması gereken de oydu. Zaman herkes gibi beni de değiştirdi. Bu değişim gerçekten yaş mı bulunduğum ortam mı yoksa olayın diğer tarafları mı inanın bunu da bilmiyorum. Belki de karşımdaki insandan çok ona ve o ilişkiye verdiğim emeğe kıyamadığım  içindi kim bilir...

Hata yapmak insanların en doğal davranış biçimidir nitekim affetmelerimizin büyük bir dilimi de ayrı birer hata olarak değerlendirilmelidir. Çoğu zaman karşımızdaki insanın bunu tekrarlayacağını bildiğimiz halde sırf ona inanmak istediğimiz için affetmiyor muyuz? Tekrarladığında hayal kırıklığına da uğramıyoruz üstelik.Öyleyse neden? Kendimizi bu kadar basit olduğuna inandırdığımız durumlarda nasıl bu kadar ikilem yaşıyoruz? Şimdi bir düşünün siz olsanız ne yapardınız?

Ayakkabı bir Tutkudur Peki ya Arkadaşlık?

Arkadaşlık tüm insanları ortak paydada toplayan bir konudur. Kimi zaman iyi kimi zaman kötü payında ne olursa olsun payda sabittir.Herkes bu konuda  saatlerce yorum yapabilcek kadar tecrübeye sahiptir mutlaka . Paylaşımlar,fedakarlıklar,beklentiler,hayal kırıklıkları ya da dost kazıkları kimin payına ne düşerse artık. Peki tüm bunlar üzerinde konuşurken kendi arkadaşlığımızı da tartıyor muyuz acaba? Yeni kurulmuş ve henüz o kadar da derinleşmemiş ilişkilerden bahsedersek ; genelde kendimiz mükemmelmişiz de karşı taraf suçluymuş gibi hissederiz hep. Eğer olaylar beklediğimiz gibi ilerlememişse; ya karşı taraf beklentimizi boşa çıkartmıştır ya da bir yanlışı olmuştur bize  çünkü biz hala mükemmel olan tarafız. Peki arkadaşlıklar nerede sarsılır? Arkadaşlarımız için ne kadar ileri gidebilir, nelerden vazgeçebiliriz? Buna karşın onlardan beklentilerimiz de bu sorunun cevabıyla doğru orantılı mı acaba? Hiç sanmıyorum. İşin içine kişisel çıkarlarımız girdiğinde terazinin kefeleri oynamaya başlıyor doğal olarak. Buna en iyi örnek tutkularımız yüzünden kaldığımız ikilemlerdir.Her insanın tutkusu olduğu bir nesne mutlaka vardır; kimi için arabalar kimi için atlar kimi için ise çantalar. Bu kez ayakkabıları ele alalım. Onlar hemen hemen her insan için çocukluktan beri içimize işlemiş  eski bayramlıklardan tutun şimdinin renkli topuklularına kadar hep yanımızda olan en yıldız parçadır. Şimdi bir arkadaşınızla, alışverişe çıktığınızı düşünün. İndirim reyonlarından size göz kırpan gıcır gıcır ayakkabılar... Bir anda arkadaşınızla aynı ayakkabıyı farkettiniz ve görmenizle onun denemesi bir oldu. Ne yazık ki her ayakkabıdan yalnızca bir  çift var. Dönüp size fikrinizi sorduğunuzda ne derdiniz? Unutmayın verdiğiniz cevap ayakkabıyla olan kaderinizi bağlıyor. Ya güzel olmuş diyerek o aşık olduğunuz güzelim ayakkabılara elveda dersiniz sonuçta siz mükemmel arkadaşsınız; ya da arkadaşınıza ufak bir kusur bulup ertesi gün gizlice onu alırsınız,yeni tanıştığınız bir arkadaşınız için kendi tutkunuzdan vazgeçecek değilsiniz ya! Seçim sizin.